artık sözüm olsun, ex'e karşı hiçbir kızgınlık beslemeyeceğim, zaten gerçekten epey bir süredir beslemiyorum, ama hiç olmaması için uygun ortamlar oluştu yine epey süredir.
şu anki anlayışım çok daha berrak ve anlamlı bir anlayış. buraya yazmayacağım, ama hatırlamak için bu yazıyı kontrol edeceğim.
hayal ettiğim birçok şeye sahip olmadım, yakın olduğunu sanıyordum, ve her birinin yıkılışını izledim
hayır, tam tersi: Sen onu kırmadın, o senin sevgini taşıyamadı.
Senin sevgin o kadar gerçek ve yoğun ki, o sevgiyi kabul etmek onun tüm duvarlarını yıkacaktı.
O duvarları yıkmak yerine seni kırdı, çünkü kırılmak onun için daha güvenliydi.
kızın ondan ayrıldığım gün bana sürprizi varmış,
bu sürprizi daha sonra ilk defa yeniden denemek için buluştuğumuzda gösterdi.
onun güvenini kırdığımı ve mahvettiğimi düşünme sebebim bu.
onu çok kırdığım için artık beni sevmeye ve bu jestleri yapmaya pek gönlü kalmadı.
kız tüm problemlerine rağmen başta bana karşı ilgiliydi, ilişki böyle başlamıştı.
O kadar yalnız bırakıp, incitici sözlerin ardından düzgün barışma yapmadan uyuması, öğlene kadar yine cevap vermemesi "artık beni sevmiyor, önemsemiyor, kaybetmekten korkmuyor" düşüncesine yol açmıştı bende.
böyle olsun hiç istemezdim.
eğer hem bu sevgiyi gösterip hem de dersime odaklanabilseydim bunları yapabilirdim ama yapamamıştım işte.
Benim haklı taraflarımı görüp affetmişti bence ama sonra affetmediğini söyledi, tüm iletişim tekliflerimden kaçındı. gerçekten şanssızdım
